Pawel Kieres

1 kosciołem do którego chodzili osoby o nazwisku Kieras to był kosciół sw jana chsciciela co obecnie znajduje się na starym cmentarzu i słuzy jako kaplica .

Kościół Św. Jana Chrzciciela
Wybitny polski historyk i kronikarz Jan Długosz w swoich Rocznikach pod datą 1144 napisał, że w roku tym zmarł znany możnowładca śląski Piotr Włast Dunin herbu Łabędź, który wybudował wiele kościołów, w tym w Siewierzu. Jest to jedyne źródło historyczne określające wiek kościoła. Wielu współczesnych historyków sugeruje, iż kościół musiał być jeszcze starszy a datę powstania budowli należałoby przesunąć na XI wiek. Kościół mógł więc powstać w początkach II chrystianizacji Polski za czasów Kazimierza Odnowiciela.

Kościół został wzniesiony jako budowla obronna o grubych murach i wysoko podniesionych oknach. Brak baszty frontowej i śladów strzelnic w kościele wskazuje, iż oblężeni bronić się tu nie mogli, a jedynie mogli szukać tu schronienia. Czy się obronili w 1241 r., kiedy ziemię siewierską najechali Tatarzy, tego nie wiemy. Jest to kościół romański, jednonawowy z półkolistą absydą, orientowany a więc zbudowany na osi wschód-zachód. W rzucie poziomym posiada kształt prostokąta o wymiarach 9,0 x 5,9 m. Wchodzi się do niego jedynymi drzwiami od strony zachodniej. W murach znajdują się wąskie okna z glifami o świetle 0,15 m i 1,40 m wysokości. Okna te są tak wąskie, że człowiek nie może się przez nie przecisnąć. Kościół nie posiada zakrystii.

Wygląd kościoła uległ zmianie w 1639 r., kiedy to zawaliło się sklepienie i popękały mury. Przeprowadzono wówczas remont świątyni, w ramach którego w miejscu zawalonego sklepienia wykonano drewniany strop a spękane i wychylone mury podparto obustronnie kamiennymi przyporami. Ponadto dobudowano kruchtę oraz barokową wieżyczkę na sygnaturkę. W czasie obu wojen światowych kościół został uszkodzony. Po zakończeniu ostatniej wojny stan kościoła był fatalny. Mury popękały a odchylenie od pionu wynosiło 0,45 m, co groziło zawaleniem.

W 1947 r. podjęto prace restauracyjne kościoła wg projektu znanego architekta krakowskiego inż. Zygmunta Gawlika. Prace budowlane i konserwatorskie trwały aż do 1955 r. Ponumerowano i częściowo rozebrano mury świątyni, by je potem złożyć po wykonaniu wzmocnień żelbetowych. Wykonano 6 filarów żelbetowych, ukrytych w murach kościelnych. Odbudowano sklepienie i wykonano prosty dach drewniany pokryty gontem. W czasie prac odkryto w kościele i na zewnątrz zabytkowe freski.

Ozdobą kościoła jest absyda zasklepiona konchą w kształcie muszli. W tej absydzie na murowanej mensie stał dawniej ołtarzyk renesansowy typu stałego tryptyku z kolumnami. Obraz środkowy przedstawiał Salome z głową Św. Jana Chrzciciela na tacy.

Na ścianach wewnętrznych absydy znajdowały się malowidła romańskie odkryte w czasie badań w 1950 r. Fragmenty te należą do dwóch warstw. Dolna warstwa zachowana jest tylko w dwóch fragmentach a przedstawia głowy postaci częściowe z podniesionymi rękami. Malowidło powinno pochodzić z I poł. XII wieku. Górna późniejsza warstwa pochodząca z XV-XVI wieku zachowana jest w większych fragmentach. Treść warstwy jednakże jest nieczytelna poza motywem ryby, korony i części roślin.

Na zewnętrznej i południowej ścianie kościoła odkryto fragmenty polichromii późnogotyckiej z I poł. XVI wieku w postaci Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Niestety na skutek braku opieki malowidło to uległo zniszczeniu. Od strony zachodniej wewnątrz kościoła zachowały się resztki empory, czyli galerii lub loży umieszczonej na piętrze przeznaczonej dla dworu.

W czasie badań przeprowadzonych w 2005 r. przy pomocy georadaru odkryto krypty pod ceglaną posadzką kościoła. Jedna od strony południowej była w dobrym stanie, druga częściowo zawalona. Ostatnimi proboszczami pochowanymi w kryptach byli: ks. Antoni Grabowski w 1920 r. i ks. Antoni Staszkiewicz w 1925 r.